"De dagelijkse dosis doem over het klimaat zorgt er niet voor dat we massaal in actie komen. Hoe kan dat?" vraagt Daan Remarque zich af in zijn post (https://lnkd.in/exZq_2Vp). "In jargon: bij deze enorme, diffuse dreiging ontbreekt handelingsperspectief. We worden continu bedreigd met smeltende gletsjers, bosbranden en gefnuikte diersoorten, maar kunnen daar als individu weinig tot niets aan doen. Chronische stress over een oncontroleerbare dreiging leidt tot wat Martin Seligman aangeleerde hulpeloosheid noemt. ‘Wat ik ook doe, het maakt toch niks uit.’ Dat maakt mensen angstig, depressief en vooral passief. We gaan onszelf beschermen tegen doemverhalen: ontkennen, bagatelliseren of doorscrollen naar iets leukers. Op den duur verliest de boodschap zijn impact, net als de teksten en foto’s op een sigarettenpakje. ‘Het zal wel.’ Daarnaast is er nog een tweede stroom doemverhalen, over te weinig klimaatactie. Kopregels als ‘Klimaatdoelen op sterven na dood’ en ‘Klimaatbeleid zit muurvast’ overtuigen ons ervan dat het klimaat een verloren zaak is. Hoewel iets van dreiging nodig kan zijn om urgentie te creëren, werkt die overdosis doem dus averechts. Waarom blijven mensen er dan toch mee doorgaan? Voor wie al jaren betrokken is bij klimaatcommunicatie is het uiterst pijnlijk om te erkennen dat de strategie niet effectief is. Stug doorgaan kan ook, met een schepje er bovenop: ‘het werkt wél, ze zijn alleen nog niet bang genoeg.’ Het benoemen van de dreiging voelt ook als iets doen, daardoor voel je je beter, en het activeert sociale steun en validatie (duimpjes). Ook geeft het een gevoel van morele superioriteit: ik ben me tenminste bewust van de ramp. Dreiging benadrukken bevestigt de eigen deug-identiteit en de scheidslijn tussen ‘de wakkeren’ en ‘de ontkenners’. Daardoor is doemretoriek ook tribaal belonend: het versterkt de samenhang binnen de eigen groep. Maar hoe moet het dan wél? Kris De Meyer, hoofd van Climate Action aan topuniversiteit UCL, zegt: er is meer dan genoeg urgency over het klimaat, maar veel te weinig agency, het gevoel dat we er iets aan kunnen doen. Daarom roept hij op om minder verhalen te delen over klimaat-zorgen en meer verhalen over klimaat-doen. Bijvoorbeeld: hoe maakt Californië, vierde economie van de wereld, zo snel een energietransitie en kunnen wij hun voorbeeld volgen? Hoe bevallen de 1800 elektrische trucks in Nederland? Waarom groeit energieopslag zo hard? Welke oplossingen zijn er voor netcongestie? Wie zijn de helden van de energietransitie? Wat zijn de voordelen van een elektrische samenleving? Als we zien wat er kan en wat er al gedaan wordt, is er handelingsperspectief. Dat geeft hoop en energie. Dan krijgt het opeens weer zin, en krijgen wij opeens weer zin. Minder doem-verhalen dus, en meer doen-verhalen!" (hele column: https://lnkd.in/eyuhnuyX) #klimaatcommunicatie #Klimaatverandering #doem #doen

"De dagelijkse dosis doem over het klimaat zorgt er niet voor dat we massaal in actie komen. Hoe kan dat?" vraagt Daan Remarque zich af in zijn post (https://lnkd.in/exZq_2Vp). "In jargon: bij deze enorme, diffuse dreiging ontbreekt handelingsperspectief. We worden continu bedreigd met smeltende gletsjers, bosbranden en gefnuikte diersoorten, maar kunnen daar als individu weinig tot niets aan doen. Chronische stress over een oncontroleerbare dreiging leidt tot wat Martin Seligman aangeleerde hulpeloosheid noemt. ‘Wat ik ook doe, het maakt toch niks uit.’ Dat maakt mensen angstig, depressief en vooral passief. We gaan onszelf beschermen tegen doemverhalen: ontkennen, bagatelliseren of doorscrollen naar iets leukers. Op den duur verliest de boodschap zijn impact, net als de teksten en foto’s op een sigarettenpakje. ‘Het zal wel.’ Daarnaast is er nog een tweede stroom doemverhalen, over te weinig klimaatactie. Kopregels als ‘Klimaatdoelen op sterven na dood’ en ‘Klimaatbeleid zit muurvast’ overtuigen ons ervan dat het klimaat een verloren zaak is. Hoewel iets van dreiging nodig kan zijn om urgentie te creëren, werkt die overdosis doem dus averechts. Waarom blijven mensen er dan toch mee doorgaan? Voor wie al jaren betrokken is bij klimaatcommunicatie is het uiterst pijnlijk om te erkennen dat de strategie niet effectief is. Stug doorgaan kan ook, met een schepje er bovenop: ‘het werkt wél, ze zijn alleen nog niet bang genoeg.’ Het benoemen van de dreiging voelt ook als iets doen, daardoor voel je je beter, en het activeert sociale steun en validatie (duimpjes). Ook geeft het een gevoel van morele superioriteit: ik ben me tenminste bewust van de ramp. Dreiging benadrukken bevestigt de eigen deug-identiteit en de scheidslijn tussen ‘de wakkeren’ en ‘de ontkenners’. Daardoor is doemretoriek ook tribaal belonend: het versterkt de samenhang binnen de eigen groep. Maar hoe moet het dan wél? Kris De Meyer, hoofd van Climate Action aan topuniversiteit UCL, zegt: er is meer dan genoeg urgency over het klimaat, maar veel te weinig agency, het gevoel dat we er iets aan kunnen doen. Daarom roept hij op om minder verhalen te delen over klimaat-zorgen en meer verhalen over klimaat-doen. Bijvoorbeeld: hoe maakt Californië, vierde economie van de wereld, zo snel een energietransitie en kunnen wij hun voorbeeld volgen? Hoe bevallen de 1800 elektrische trucks in Nederland? Waarom groeit energieopslag zo hard? Welke oplossingen zijn er voor netcongestie? Wie zijn de helden van de energietransitie? Wat zijn de voordelen van een elektrische samenleving? Als we zien wat er kan en wat er al gedaan wordt, is er handelingsperspectief. Dat geeft hoop en energie. Dan krijgt het opeens weer zin, en krijgen wij opeens weer zin. Minder doem-verhalen dus, en meer doen-verhalen!" (hele column: https://lnkd.in/eyuhnuyX) #klimaatcommunicatie #Klimaatverandering #doem #doen