Weinig mensen zullen hebben verwacht dat 2026 zou beginnen met een inval van Venezuela door de VS. Maar het is al lange tijd duidelijk dat het Amerikaans beleid voor Latijns-Amerika in de tweede termijn van Trump radicaal is veranderd ten opzichte van voorganger Biden. Met de inval in Venezuela en de ontvoering van Maduro is duidelijk geworden hoe ver de Amerikanen bereid zijn te gaan om hun beleid in de regio te laten gelden. Deze landen in de regio maken zich zorgen, zeker gezien de uitspraken van Trump en zijn kabinetsleden in de dagen na de aanval op Venezuela: 😱 Cuba Venezuela lijkt een eerste stap om het Cubaanse regime te verzwakken: Cuba is grotendeels afhankelijk van Venezolaanse olie en daar is nu een stop op gezet door de Amerikanen. Rubio hoopt dat een totale economische ineenstorting van het noodlijdende eiland zal leiden tot de val van het door hem zo gehate regime. 😱 Nicaragua Nicaragua heeft geen olie of gas zoals Venezuela, maar heeft wel grote hoeveelheden goud en zilver. Daarnaast is het Nicaraguaanse regime een ideologische tegenstander van de VS en een land dat beschuldigd wordt van een rol in drugshandel naar de VS. 😱 Mexico Drugshandel door georganiseerde misdaad is ook het hete hangijzer in de relatie tussen Mexico en de VS. Doelwitten in buurland Mexico aanvallen is iets waar Trump en zijn kabinetsleden vaker op hebben gehint. Maar met het WK voetbal op komst, dat de landen samen met Canada organiseren, en gezien de hechte handelsrelatie, lijkt dat voorlopig geen realistisch scenario. 😱 Colombia Zodra het woord drugs valt, kijkt Washington ook naar Colombia. Trump en de Colombiaanse president Petro hebben een zeer moeizame relatie en de Amerikanen beschuldigen Petro van drugssmokkel. Toen Trump vervolgens zei dat Colombia binnenvallen hem goed in de oren klonk, liepen de spanningen verder op. Inmiddels hebben de twee leiders telefonisch gesproken en is Petro zelfs uitgenodigd in het Witte Huis, maar vanwege de ideologische verschillen en de enorme cocaproductie in Colombia, de grondstof voor cocaïne, blijft de relatie tussen de twee landen instabiel. 😱 Panama Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar Trump was nog niet geïnstalleerd als president van de VS toen hij zijn pijlen richtte op Panama. Hij weigerde de inzet van militaire middelen uit te sluiten om het Panamakanaal, een cruciale waterweg die de Stille Oceaan verbindt met de Atlantische Oceaan, over te nemen. 😱 Nederland Dat Suriname (met zijn recent ontdekte olievoorraad) en onze Overzeese Caribische eilanden (waar je veel extra Mar-a-Lago's kunt bouwen) op het menu van Trump staan, lijkt logisch. Maar niet Nederland toch? Vergis je niet! Wij hebben een toeristische attractie die in het mistige brein van Oom Donald zomaar eens direct verbonden kan worden aan de van drugssmokkel beschuldigde voormalige leider van Venezuela. Maak je borst maar nat! #Trump #imperialisme #Maduro #toerisme #DenHaag #Scheveningen #olie #grondstoffen #MAGA #Amerika

Weinig mensen zullen hebben verwacht dat 2026 zou beginnen met een inval van Venezuela door de VS. Maar het is al lange tijd duidelijk dat het Amerikaans beleid voor Latijns-Amerika in de tweede termijn van Trump radicaal is veranderd ten opzichte van voorganger Biden. Met de inval in Venezuela en de ontvoering van Maduro is duidelijk geworden hoe ver de Amerikanen bereid zijn te gaan om hun beleid in de regio te laten gelden. Deze landen in de regio maken zich zorgen, zeker gezien de uitspraken van Trump en zijn kabinetsleden in de dagen na de aanval op Venezuela: 😱 Cuba Venezuela lijkt een eerste stap om het Cubaanse regime te verzwakken: Cuba is grotendeels afhankelijk van Venezolaanse olie en daar is nu een stop op gezet door de Amerikanen. Rubio hoopt dat een totale economische ineenstorting van het noodlijdende eiland zal leiden tot de val van het door hem zo gehate regime. 😱 Nicaragua Nicaragua heeft geen olie of gas zoals Venezuela, maar heeft wel grote hoeveelheden goud en zilver. Daarnaast is het Nicaraguaanse regime een ideologische tegenstander van de VS en een land dat beschuldigd wordt van een rol in drugshandel naar de VS. 😱 Mexico Drugshandel door georganiseerde misdaad is ook het hete hangijzer in de relatie tussen Mexico en de VS. Doelwitten in buurland Mexico aanvallen is iets waar Trump en zijn kabinetsleden vaker op hebben gehint. Maar met het WK voetbal op komst, dat de landen samen met Canada organiseren, en gezien de hechte handelsrelatie, lijkt dat voorlopig geen realistisch scenario. 😱 Colombia Zodra het woord drugs valt, kijkt Washington ook naar Colombia. Trump en de Colombiaanse president Petro hebben een zeer moeizame relatie en de Amerikanen beschuldigen Petro van drugssmokkel. Toen Trump vervolgens zei dat Colombia binnenvallen hem goed in de oren klonk, liepen de spanningen verder op. Inmiddels hebben de twee leiders telefonisch gesproken en is Petro zelfs uitgenodigd in het Witte Huis, maar vanwege de ideologische verschillen en de enorme cocaproductie in Colombia, de grondstof voor cocaïne, blijft de relatie tussen de twee landen instabiel. 😱 Panama Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, maar Trump was nog niet geïnstalleerd als president van de VS toen hij zijn pijlen richtte op Panama. Hij weigerde de inzet van militaire middelen uit te sluiten om het Panamakanaal, een cruciale waterweg die de Stille Oceaan verbindt met de Atlantische Oceaan, over te nemen. 😱 Nederland Dat Suriname (met zijn recent ontdekte olievoorraad) en onze Overzeese Caribische eilanden (waar je veel extra Mar-a-Lago's kunt bouwen) op het menu van Trump staan, lijkt logisch. Maar niet Nederland toch? Vergis je niet! Wij hebben een toeristische attractie die in het mistige brein van Oom Donald zomaar eens direct verbonden kan worden aan de van drugssmokkel beschuldigde voormalige leider van Venezuela. Maak je borst maar nat! #Trump #imperialisme #Maduro #toerisme #DenHaag #Scheveningen #olie #grondstoffen #MAGA #Amerika

Had u ze nog in de kast staan? Die bezem? Die sneeuwschep? Die sneeuwschuiver? Dikke kans dat ze bij de laatste verhuizing of opruimbeurt uit huis zijn verdwenen. Want waarom zou je ze laten staan? In de jaren tachtig van de vorige eeuw was sneeuw nog gewoon: in vijf van die tien jaren lag er meer dan tien dagen een sneeuwdek. In de periode 2010-2013 viel er ook aardig wat. Daarna bleef het bij af en toe een dagje wit. Nauwelijks genoeg voor een kleine sneeuwpop. Dit jaar viel er wel veel sneeuw. Bezem, schep en schuiver zouden goed van pas zijn gekomen. Was het niet om de eigen stoep sneeuwvrij te maken, dan toch die van de buren die niet goed meer ter been zijn. Schaft u een schep of een schuiver aan? Wat op huishoudelijk niveau speelt, speelt bij diensten, instanties en bedrijven ook. Hoeveel strooizout moet er ingekocht als winters met sneeuw, ijzel en ijs zeldzaam zijn en het misschien beter is om je als gemeente voor te bereiden op hoosbuien of langdurige hitte? Hoeveel antivries moet KLM aanschaffen voor haar vliegtuigen als de kans op een strenge winter klein is? Hoeveel wissels moet ProRail dan verwarmen? Hoeveel mensen zetten NS, Schiphol en KLM dan in om gestrande reizigers te helpen? Breder geformuleerd: probeer je de nadelige gevolgen van bijzonder weer zo veel mogelijk te beperken of neem je de nadelen ervan een paar dagen voor lief? ProRail heeft voor dat laatste gekozen. Het is mogelijk om het spoor sneeuw- en winterbestendiger te maken. Maar volgens de spoorwegbeheerder is dat erg duur en is het beter te investeren in maatregelen waardoor het treinverkeer op normale dagen soepeler verloopt. Die keuze is alleszins verdedigbaar. Dat het treinverkeer deze week danig in de war raakte, kwam overigens deels door een IT-storing en gaslekkages bij Amsterdam. Dat dat tijdens stevige sneeuwbuien geschiedde, is pech. Rijkswaterstaat, veel gemeenten en provincies hebben hun werk door de bank genomen goed gedaan. Al zullen er gemeenten zijn die deze zomer meer strooizout inkopen dan ze het afgelopen jaar hebben gedaan. Een uitzondering is er ook. Op Schiphol strandden veel reizigers. Zij werden vaak niet geholpen en aan hun lot overgelaten, met lange wachttijden tot gevolg. Gestrande reizigers, op zoek naar hun koffer en informatie, hadden de grootste moeite om KLM-personeel aan de lijn te krijgen – als dat al lukte. Schiphol en KLM, die toch vaker in lastige omstandigheden moeten functioneren – stormen, hoosbuien, stakingen, vertragingen van vliegtuigen elders – schoten danig tekort. Hoog tijd voor beide directies om te bezien hoe dat beter kan. Denk ik intussen na over de aanschaf van een sneeuwschuif en een snowboard... 😉 (Bron: Trouw - https://lnkd.in/ekz3EjGj) #sneeuw #Schiphol #chaos #ijsvrij #strooizout #boarden #sneeuwpret #sneeuwschuiver #ProRail

Had u ze nog in de kast staan? Die bezem? Die sneeuwschep? Die sneeuwschuiver? Dikke kans dat ze bij de laatste verhuizing of opruimbeurt uit huis zijn verdwenen. Want waarom zou je ze laten staan? In de jaren tachtig van de vorige eeuw was sneeuw nog gewoon: in vijf van die tien jaren lag er meer dan tien dagen een sneeuwdek. In de periode 2010-2013 viel er ook aardig wat. Daarna bleef het bij af en toe een dagje wit. Nauwelijks genoeg voor een kleine sneeuwpop. Dit jaar viel er wel veel sneeuw. Bezem, schep en schuiver zouden goed van pas zijn gekomen. Was het niet om de eigen stoep sneeuwvrij te maken, dan toch die van de buren die niet goed meer ter been zijn. Schaft u een schep of een schuiver aan? Wat op huishoudelijk niveau speelt, speelt bij diensten, instanties en bedrijven ook. Hoeveel strooizout moet er ingekocht als winters met sneeuw, ijzel en ijs zeldzaam zijn en het misschien beter is om je als gemeente voor te bereiden op hoosbuien of langdurige hitte? Hoeveel antivries moet KLM aanschaffen voor haar vliegtuigen als de kans op een strenge winter klein is? Hoeveel wissels moet ProRail dan verwarmen? Hoeveel mensen zetten NS, Schiphol en KLM dan in om gestrande reizigers te helpen? Breder geformuleerd: probeer je de nadelige gevolgen van bijzonder weer zo veel mogelijk te beperken of neem je de nadelen ervan een paar dagen voor lief? ProRail heeft voor dat laatste gekozen. Het is mogelijk om het spoor sneeuw- en winterbestendiger te maken. Maar volgens de spoorwegbeheerder is dat erg duur en is het beter te investeren in maatregelen waardoor het treinverkeer op normale dagen soepeler verloopt. Die keuze is alleszins verdedigbaar. Dat het treinverkeer deze week danig in de war raakte, kwam overigens deels door een IT-storing en gaslekkages bij Amsterdam. Dat dat tijdens stevige sneeuwbuien geschiedde, is pech. Rijkswaterstaat, veel gemeenten en provincies hebben hun werk door de bank genomen goed gedaan. Al zullen er gemeenten zijn die deze zomer meer strooizout inkopen dan ze het afgelopen jaar hebben gedaan. Een uitzondering is er ook. Op Schiphol strandden veel reizigers. Zij werden vaak niet geholpen en aan hun lot overgelaten, met lange wachttijden tot gevolg. Gestrande reizigers, op zoek naar hun koffer en informatie, hadden de grootste moeite om KLM-personeel aan de lijn te krijgen – als dat al lukte. Schiphol en KLM, die toch vaker in lastige omstandigheden moeten functioneren – stormen, hoosbuien, stakingen, vertragingen van vliegtuigen elders – schoten danig tekort. Hoog tijd voor beide directies om te bezien hoe dat beter kan. Denk ik intussen na over de aanschaf van een sneeuwschuif en een snowboard... 😉 (Bron: Trouw - https://lnkd.in/ekz3EjGj) #sneeuw #Schiphol #chaos #ijsvrij #strooizout #boarden #sneeuwpret #sneeuwschuiver #ProRail

"De dagelijkse dosis doem over het klimaat zorgt er niet voor dat we massaal in actie komen. Hoe kan dat?" vraagt Daan Remarque zich af in zijn post (https://lnkd.in/exZq_2Vp). "In jargon: bij deze enorme, diffuse dreiging ontbreekt handelingsperspectief. We worden continu bedreigd met smeltende gletsjers, bosbranden en gefnuikte diersoorten, maar kunnen daar als individu weinig tot niets aan doen. Chronische stress over een oncontroleerbare dreiging leidt tot wat Martin Seligman aangeleerde hulpeloosheid noemt. ‘Wat ik ook doe, het maakt toch niks uit.’ Dat maakt mensen angstig, depressief en vooral passief. We gaan onszelf beschermen tegen doemverhalen: ontkennen, bagatelliseren of doorscrollen naar iets leukers. Op den duur verliest de boodschap zijn impact, net als de teksten en foto’s op een sigarettenpakje. ‘Het zal wel.’ Daarnaast is er nog een tweede stroom doemverhalen, over te weinig klimaatactie. Kopregels als ‘Klimaatdoelen op sterven na dood’ en ‘Klimaatbeleid zit muurvast’ overtuigen ons ervan dat het klimaat een verloren zaak is. Hoewel iets van dreiging nodig kan zijn om urgentie te creëren, werkt die overdosis doem dus averechts. Waarom blijven mensen er dan toch mee doorgaan? Voor wie al jaren betrokken is bij klimaatcommunicatie is het uiterst pijnlijk om te erkennen dat de strategie niet effectief is. Stug doorgaan kan ook, met een schepje er bovenop: ‘het werkt wél, ze zijn alleen nog niet bang genoeg.’ Het benoemen van de dreiging voelt ook als iets doen, daardoor voel je je beter, en het activeert sociale steun en validatie (duimpjes). Ook geeft het een gevoel van morele superioriteit: ik ben me tenminste bewust van de ramp. Dreiging benadrukken bevestigt de eigen deug-identiteit en de scheidslijn tussen ‘de wakkeren’ en ‘de ontkenners’. Daardoor is doemretoriek ook tribaal belonend: het versterkt de samenhang binnen de eigen groep. Maar hoe moet het dan wél? Kris De Meyer, hoofd van Climate Action aan topuniversiteit UCL, zegt: er is meer dan genoeg urgency over het klimaat, maar veel te weinig agency, het gevoel dat we er iets aan kunnen doen. Daarom roept hij op om minder verhalen te delen over klimaat-zorgen en meer verhalen over klimaat-doen. Bijvoorbeeld: hoe maakt Californië, vierde economie van de wereld, zo snel een energietransitie en kunnen wij hun voorbeeld volgen? Hoe bevallen de 1800 elektrische trucks in Nederland? Waarom groeit energieopslag zo hard? Welke oplossingen zijn er voor netcongestie? Wie zijn de helden van de energietransitie? Wat zijn de voordelen van een elektrische samenleving? Als we zien wat er kan en wat er al gedaan wordt, is er handelingsperspectief. Dat geeft hoop en energie. Dan krijgt het opeens weer zin, en krijgen wij opeens weer zin. Minder doem-verhalen dus, en meer doen-verhalen!" (hele column: https://lnkd.in/eyuhnuyX) #klimaatcommunicatie #Klimaatverandering #doem #doen

"De dagelijkse dosis doem over het klimaat zorgt er niet voor dat we massaal in actie komen. Hoe kan dat?" vraagt Daan Remarque zich af in zijn post (https://lnkd.in/exZq_2Vp). "In jargon: bij deze enorme, diffuse dreiging ontbreekt handelingsperspectief. We worden continu bedreigd met smeltende gletsjers, bosbranden en gefnuikte diersoorten, maar kunnen daar als individu weinig tot niets aan doen. Chronische stress over een oncontroleerbare dreiging leidt tot wat Martin Seligman aangeleerde hulpeloosheid noemt. ‘Wat ik ook doe, het maakt toch niks uit.’ Dat maakt mensen angstig, depressief en vooral passief. We gaan onszelf beschermen tegen doemverhalen: ontkennen, bagatelliseren of doorscrollen naar iets leukers. Op den duur verliest de boodschap zijn impact, net als de teksten en foto’s op een sigarettenpakje. ‘Het zal wel.’ Daarnaast is er nog een tweede stroom doemverhalen, over te weinig klimaatactie. Kopregels als ‘Klimaatdoelen op sterven na dood’ en ‘Klimaatbeleid zit muurvast’ overtuigen ons ervan dat het klimaat een verloren zaak is. Hoewel iets van dreiging nodig kan zijn om urgentie te creëren, werkt die overdosis doem dus averechts. Waarom blijven mensen er dan toch mee doorgaan? Voor wie al jaren betrokken is bij klimaatcommunicatie is het uiterst pijnlijk om te erkennen dat de strategie niet effectief is. Stug doorgaan kan ook, met een schepje er bovenop: ‘het werkt wél, ze zijn alleen nog niet bang genoeg.’ Het benoemen van de dreiging voelt ook als iets doen, daardoor voel je je beter, en het activeert sociale steun en validatie (duimpjes). Ook geeft het een gevoel van morele superioriteit: ik ben me tenminste bewust van de ramp. Dreiging benadrukken bevestigt de eigen deug-identiteit en de scheidslijn tussen ‘de wakkeren’ en ‘de ontkenners’. Daardoor is doemretoriek ook tribaal belonend: het versterkt de samenhang binnen de eigen groep. Maar hoe moet het dan wél? Kris De Meyer, hoofd van Climate Action aan topuniversiteit UCL, zegt: er is meer dan genoeg urgency over het klimaat, maar veel te weinig agency, het gevoel dat we er iets aan kunnen doen. Daarom roept hij op om minder verhalen te delen over klimaat-zorgen en meer verhalen over klimaat-doen. Bijvoorbeeld: hoe maakt Californië, vierde economie van de wereld, zo snel een energietransitie en kunnen wij hun voorbeeld volgen? Hoe bevallen de 1800 elektrische trucks in Nederland? Waarom groeit energieopslag zo hard? Welke oplossingen zijn er voor netcongestie? Wie zijn de helden van de energietransitie? Wat zijn de voordelen van een elektrische samenleving? Als we zien wat er kan en wat er al gedaan wordt, is er handelingsperspectief. Dat geeft hoop en energie. Dan krijgt het opeens weer zin, en krijgen wij opeens weer zin. Minder doem-verhalen dus, en meer doen-verhalen!" (hele column: https://lnkd.in/eyuhnuyX) #klimaatcommunicatie #Klimaatverandering #doem #doen

Column: Maxim Februari

Column: Maxim Februari

Column: Maxim Februari

Column: Maxim Februari

Waarom willen we toch zo graag een Witte Kerst? Als de sneeuw van de afgelopen dagen 1,5 week eerder was gevallen, zou niemand daar blij mee zijn geweest. Mensen zouden urenlang in de file staan om op bezoek te gaan bij familieleden die gefrustreerd hun met zorg geprepareerde Kerstdiner zouden zien verpieteren. Kerstmarkten zouden gemeden worden als de pest. Winkels zouden hun deuren sluiten en hun opgetaste kerstartikelen als gederfde inkomsten afboeken. En de pakketten waarmee wij tegenwoordig het gros van alle kerstcadeaus laten bezorgen, zouden niet op tijd geleverd worden. Tekenend voor Nederland Klaagland was de kop van een nieuwbericht van de NOS afgelopen vrijdag: "Waardoor sneeuwt het nu zo veel, en blijft dat nog lang doorgaan?" We zijn een land vol zeurpieten, zuurpruimen en steen-en-been-klagers. Dan is er te veel sneeuw, dan is het te warm, dan valt er te weinig regen en dan is het te bewolkt. Waarom volgt de natuur niet gewoon de seizoenen in 4 precies afgemeten kwartalen? Waarom kan de natuur zich niet houden aan de door ons afgepaste hoeveelheden neerslag, zon, wind en temperatuur? En waarom stappen mensen die makkelijk thuis hadden kunnen werken massaal in de auto, terwijl ze op onze klompen konden aanvoelen dat het een horrorspits zou worden met bijna 700 kilometer als triest hoogtepunt? En dan die obligate reportages langs de snelweg, op het station en op het vliegveld. Nee, het staat nog steeds vast. Nee, de trein gaat nog niet. Ja, onze vlucht is gecanceld. Of die onzinnige vragen van journalisten: "Wat is uw mening over de weerssituatie?", "Wacht u al lang?", "Komt u nog thuis?". Niemand heeft het meer over de lopende formatie. Geen enkele talkshow behandeld nog de Israëlische genocide in Gaza. Het debat over de ellende rond de jaarwisseling is verstomd. Alleen Trump weet met zijn ontvoeringsactie van een zittende president het nieuws en zelfs de Tweede Kamer te behalen. Al het andere nieuws is ondergesneeuwd. Ja, al die sneeuw is vervelend voor alle mensen die niet thuis kunnen werken. Gevaarlijk voor ouderen omdat valgevaar op de loer ligt. Ellendig voor hen die naar een begrafenis of een bruiloft willen. En mensonterend ook voor daklozen. De sneeuw is echter slechts schone schijn. Als het eenmaal weer gesmolten is, komen alle problemen in dit land weer tevoorschijn. #sneeuw #nieuws #journaal #WitteKerst #NederlandKlaagland

Waarom willen we toch zo graag een Witte Kerst? Als de sneeuw van de afgelopen dagen 1,5 week eerder was gevallen, zou niemand daar blij mee zijn geweest. Mensen zouden urenlang in de file staan om op bezoek te gaan bij familieleden die gefrustreerd hun met zorg geprepareerde Kerstdiner zouden zien verpieteren. Kerstmarkten zouden gemeden worden als de pest. Winkels zouden hun deuren sluiten en hun opgetaste kerstartikelen als gederfde inkomsten afboeken. En de pakketten waarmee wij tegenwoordig het gros van alle kerstcadeaus laten bezorgen, zouden niet op tijd geleverd worden. Tekenend voor Nederland Klaagland was de kop van een nieuwbericht van de NOS afgelopen vrijdag: "Waardoor sneeuwt het nu zo veel, en blijft dat nog lang doorgaan?" We zijn een land vol zeurpieten, zuurpruimen en steen-en-been-klagers. Dan is er te veel sneeuw, dan is het te warm, dan valt er te weinig regen en dan is het te bewolkt. Waarom volgt de natuur niet gewoon de seizoenen in 4 precies afgemeten kwartalen? Waarom kan de natuur zich niet houden aan de door ons afgepaste hoeveelheden neerslag, zon, wind en temperatuur? En waarom stappen mensen die makkelijk thuis hadden kunnen werken massaal in de auto, terwijl ze op onze klompen konden aanvoelen dat het een horrorspits zou worden met bijna 700 kilometer als triest hoogtepunt? En dan die obligate reportages langs de snelweg, op het station en op het vliegveld. Nee, het staat nog steeds vast. Nee, de trein gaat nog niet. Ja, onze vlucht is gecanceld. Of die onzinnige vragen van journalisten: "Wat is uw mening over de weerssituatie?", "Wacht u al lang?", "Komt u nog thuis?". Niemand heeft het meer over de lopende formatie. Geen enkele talkshow behandeld nog de Israëlische genocide in Gaza. Het debat over de ellende rond de jaarwisseling is verstomd. Alleen Trump weet met zijn ontvoeringsactie van een zittende president het nieuws en zelfs de Tweede Kamer te behalen. Al het andere nieuws is ondergesneeuwd. Ja, al die sneeuw is vervelend voor alle mensen die niet thuis kunnen werken. Gevaarlijk voor ouderen omdat valgevaar op de loer ligt. Ellendig voor hen die naar een begrafenis of een bruiloft willen. En mensonterend ook voor daklozen. De sneeuw is echter slechts schone schijn. Als het eenmaal weer gesmolten is, komen alle problemen in dit land weer tevoorschijn. #sneeuw #nieuws #journaal #WitteKerst #NederlandKlaagland

Sneeuw. Het blijft een fenomeen in Nederland. Vanmiddag werd vrijwel het hele NOS-journaal gewijd aan dit witte goud. Het feit dat dit wereldnieuws is, kan maar één ding betekenen: de kans dat er in ons land überhaupt nog eens sneeuw valt, is door de klimaatverandering tot een minimum gereduceerd. Dus áls het dan onverhoopt tóch een keer in grote hoeveelheden naar beneden komt, dan moet daar natuurlijk meteen verslag van gedaan worden. Misschien is het ook om onze jeugd te laten zien dat er zoiets bestaat als sneeuw. En dat het leuk is om dan juist buiten te spelen. En inderdaad lieten de journaals blije kinderen zien. Sleetje rijden, sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. Maar waarschijnlijk ook omdat ze niet naar school hoefden vandaag en lekker konden gamen. Want de realiteit is dat steeds minder kinderen buiten spelen, zo blijkt uit recent onderzoek van Jantje Beton. ‘Kinderen die buiten mogen spelen zijn zelfstandiger en zelfredzamer,’ zegt Ellen Beate Hansen Sandseter, professor aan het Koningin Maud University College in Noorwegen. Ze voegt eraan toe dat ‘risicovol’ spel verband houdt met een hoger fysiek en mentaal welzijn, en dat kinderen die fysieke risico's nemen vaak beter worden in het inschatten van andere soorten risico. Dit soort spel werkt ook als een hersentraining, zegt Bridget Walsh, hoogleraar ontwikkelingspsychologie en gezinswetenschappen aan de University of Nevada (VS). Activiteiten zoals schommelen, rennen en springen helpen bij het reguleren van emotionele toestanden door lagere hersengebieden te activeren die gevoelig zijn voor ritme. Daarnaast bevorderen buitenlucht en daglicht de aanmaak van vitamine D, wat een positief effect heeft op spieren en het immuunsysteem. Onderzoek toont aan dat deze voordelen worden versterkt wanneer het spel plaatsvindt in een natuurlijke omgeving. En juist die witte, koude en natte natuurlijke omgeving van nu weerhoudt kinderen er extra van om naar buiten te gaan. Ook voor sommige ouders is de verleiding groot om de kinderen binnen te houden. Ze niet zitten te wachten op smerige en doorweekte kleren. Daarom gisteren opnieuw de campagne Hartje Winter van start gegaan. Het is een samenwerking tussen IVN Natuureducatie en Humankind die begon in 2013 vanuit een gedeelde overtuiging: ieder kind verdient de kans om op te groeien in verbinding met de natuur. De organisaties willen bereiken dat buiten spelen in de natuur in de koudere, nattere maanden weer vanzelfsprekend wordt. Iets wat hard nodig is om het hoofd te bieden aan de groeiende problematiek rondom overgewicht en de verslechtering van de motoriek bij jonge kinderen. Zoek je speelinspiratie voor de winter? Kijk dan op de webpagina van het IVN: https://lnkd.in/e-sUDz5E. En probeer ook bij te dragen aan minder CO2-uitstoot. Want zeg nu zelf: het is toch veel leuker om een sneeuwpop van echte sneeuw te maken dan via een app...? #sneeuw #buitenspelen #klimaatverandering #jeugd #kinderen #jongeren

Sneeuw. Het blijft een fenomeen in Nederland. Vanmiddag werd vrijwel het hele NOS-journaal gewijd aan dit witte goud. Het feit dat dit wereldnieuws is, kan maar één ding betekenen: de kans dat er in ons land überhaupt nog eens sneeuw valt, is door de klimaatverandering tot een minimum gereduceerd. Dus áls het dan onverhoopt tóch een keer in grote hoeveelheden naar beneden komt, dan moet daar natuurlijk meteen verslag van gedaan worden. Misschien is het ook om onze jeugd te laten zien dat er zoiets bestaat als sneeuw. En dat het leuk is om dan juist buiten te spelen. En inderdaad lieten de journaals blije kinderen zien. Sleetje rijden, sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. Maar waarschijnlijk ook omdat ze niet naar school hoefden vandaag en lekker konden gamen. Want de realiteit is dat steeds minder kinderen buiten spelen, zo blijkt uit recent onderzoek van Jantje Beton. ‘Kinderen die buiten mogen spelen zijn zelfstandiger en zelfredzamer,’ zegt Ellen Beate Hansen Sandseter, professor aan het Koningin Maud University College in Noorwegen. Ze voegt eraan toe dat ‘risicovol’ spel verband houdt met een hoger fysiek en mentaal welzijn, en dat kinderen die fysieke risico's nemen vaak beter worden in het inschatten van andere soorten risico. Dit soort spel werkt ook als een hersentraining, zegt Bridget Walsh, hoogleraar ontwikkelingspsychologie en gezinswetenschappen aan de University of Nevada (VS). Activiteiten zoals schommelen, rennen en springen helpen bij het reguleren van emotionele toestanden door lagere hersengebieden te activeren die gevoelig zijn voor ritme. Daarnaast bevorderen buitenlucht en daglicht de aanmaak van vitamine D, wat een positief effect heeft op spieren en het immuunsysteem. Onderzoek toont aan dat deze voordelen worden versterkt wanneer het spel plaatsvindt in een natuurlijke omgeving. En juist die witte, koude en natte natuurlijke omgeving van nu weerhoudt kinderen er extra van om naar buiten te gaan. Ook voor sommige ouders is de verleiding groot om de kinderen binnen te houden. Ze niet zitten te wachten op smerige en doorweekte kleren. Daarom gisteren opnieuw de campagne Hartje Winter van start gegaan. Het is een samenwerking tussen IVN Natuureducatie en Humankind die begon in 2013 vanuit een gedeelde overtuiging: ieder kind verdient de kans om op te groeien in verbinding met de natuur. De organisaties willen bereiken dat buiten spelen in de natuur in de koudere, nattere maanden weer vanzelfsprekend wordt. Iets wat hard nodig is om het hoofd te bieden aan de groeiende problematiek rondom overgewicht en de verslechtering van de motoriek bij jonge kinderen. Zoek je speelinspiratie voor de winter? Kijk dan op de webpagina van het IVN: https://lnkd.in/e-sUDz5E. En probeer ook bij te dragen aan minder CO2-uitstoot. Want zeg nu zelf: het is toch veel leuker om een sneeuwpop van echte sneeuw te maken dan via een app...? #sneeuw #buitenspelen #klimaatverandering #jeugd #kinderen #jongeren