Ik weet het nog goed. We zaten midden in de coronapandemie en ineens was er die sneeuw. Van 7 tot en met 14 februari was het winters met de eerste dagen veel sneeuw, in het oosten lag 15-20 cm. Heel even waren we weer kind. Heel even waren we alle zorgen vergeten. Dat doet sneeuw met je. In het NRC van gisteren een heerlijke overpeinzing van Arjen van Veelen (): "Ik wil de sneeuw van 2026 in een glazen bolletje doen om later nog eens op te schudden. (...) Sneeuwkristallen dempen geluid, verdubbelen licht, vertragen de machine. Sneeuwvlokken vallen gemiddeld met voetgangerssnelheid. Ja: dwarrelen is verwant aan wandelen, sneeuw sléntert uit de hemel naar beneden. (...) Op het nieuws zei men dat het leven ‘tot stilstand’ was gekomen – ‘sneeuw zorgt opnieuw voor problemen’, ‘grote kans op overlast’ – maar wat tot stilstand was gekomen was de hypernerveuze machine. Stil was de machine die er voor gezorgd had dat sneeuw nu juist zo zeldzaam geworden was. (...) De pret zat niet enkel in de sneeuw zelf maar in het festival der afgelasting, de pandemie zonder zieken. Het grote cadeau genaamd ‘overmacht’ was over onze Google Calendars neergedwarreld. Een collectief tussenuur. Pas dan bemerk je de herrie en hectiek die we onszelf normaliter aandoen. Hoeveel léven er staat te popelen. Want waar de machine stilstond, bloeide het leven op. Wangen gloeiden. We hoefden de kinderen niet eens los te bikken van hun schermpjes, ze wilden zelf naar buiten. Alles tintelde. We hadden niets nodig, iedereen deelde dingen. (...) Zelfs de stenen kwamen tot leven. Straten werden speelpleinen. Zeedijken werden snowboardpistes. Overal verscheen kunst: de verdwijnkunst van sneeuwpop of iglo, onze wintermandala’s. (...) Er is een tv-reclame van Amazon. Drie vrouwen met grijs haar zitten op een bankje in het park en kijken naar sleeënde kinderen. Eentje pakt de telefoon, bestelt kussentjes en sleetjes. Daarna gaan ze zelf de helling af. Weer jong. De commercial is prachtig en giftig tegelijk. Juist de boodschap dat je alle spullen van de wereld per onmiddellijk moet kunnen bezitten – die mentaliteit van hebben, graaien, plunderen; van oorlog om olie te pompen – precies dat hebberige denken heeft geleid tot een generatie kinderen die sleetje rijden tot voor kort alleen nog kende van tv-commericals. We kregen even een landschap terug waaruit we onszelf hadden verbannen. (...) Sneeuw vertelt dat de wereld anders kan zijn. We can change. Misschien was ik daarom zo belachelijk blij deze week. Sneeuwbolletjes werken alleen als je ze een keer in het origineel hebt gezien, een hele generatie weet weer wat het is, wat er op spel staat. Blijf die gedachte opschudden: dat je wakker kunt worden in een geheel nieuwe wereld." #sneeuw #commercie #hectiek #afgelasting #opschudden #pandemie #corona #vogelgriep

Ik weet het nog goed. We zaten midden in de coronapandemie en ineens was er die sneeuw. Van 7 tot en met 14 februari was het winters met de eerste dagen veel sneeuw, in het oosten lag 15-20 cm. Heel even waren we weer kind. Heel even waren we alle zorgen vergeten. Dat doet sneeuw met je. In het NRC van gisteren een heerlijke overpeinzing van Arjen van Veelen (): "Ik wil de sneeuw van 2026 in een glazen bolletje doen om later nog eens op te schudden. (...) Sneeuwkristallen dempen geluid, verdubbelen licht, vertragen de machine. Sneeuwvlokken vallen gemiddeld met voetgangerssnelheid. Ja: dwarrelen is verwant aan wandelen, sneeuw sléntert uit de hemel naar beneden. (...) Op het nieuws zei men dat het leven ‘tot stilstand’ was gekomen – ‘sneeuw zorgt opnieuw voor problemen’, ‘grote kans op overlast’ – maar wat tot stilstand was gekomen was de hypernerveuze machine. Stil was de machine die er voor gezorgd had dat sneeuw nu juist zo zeldzaam geworden was. (...) De pret zat niet enkel in de sneeuw zelf maar in het festival der afgelasting, de pandemie zonder zieken. Het grote cadeau genaamd ‘overmacht’ was over onze Google Calendars neergedwarreld. Een collectief tussenuur. Pas dan bemerk je de herrie en hectiek die we onszelf normaliter aandoen. Hoeveel léven er staat te popelen. Want waar de machine stilstond, bloeide het leven op. Wangen gloeiden. We hoefden de kinderen niet eens los te bikken van hun schermpjes, ze wilden zelf naar buiten. Alles tintelde. We hadden niets nodig, iedereen deelde dingen. (...) Zelfs de stenen kwamen tot leven. Straten werden speelpleinen. Zeedijken werden snowboardpistes. Overal verscheen kunst: de verdwijnkunst van sneeuwpop of iglo, onze wintermandala’s. (...) Er is een tv-reclame van Amazon. Drie vrouwen met grijs haar zitten op een bankje in het park en kijken naar sleeënde kinderen. Eentje pakt de telefoon, bestelt kussentjes en sleetjes. Daarna gaan ze zelf de helling af. Weer jong. De commercial is prachtig en giftig tegelijk. Juist de boodschap dat je alle spullen van de wereld per onmiddellijk moet kunnen bezitten – die mentaliteit van hebben, graaien, plunderen; van oorlog om olie te pompen – precies dat hebberige denken heeft geleid tot een generatie kinderen die sleetje rijden tot voor kort alleen nog kende van tv-commericals. We kregen even een landschap terug waaruit we onszelf hadden verbannen. (...) Sneeuw vertelt dat de wereld anders kan zijn. We can change. Misschien was ik daarom zo belachelijk blij deze week. Sneeuwbolletjes werken alleen als je ze een keer in het origineel hebt gezien, een hele generatie weet weer wat het is, wat er op spel staat. Blijf die gedachte opschudden: dat je wakker kunt worden in een geheel nieuwe wereld." #sneeuw #commercie #hectiek #afgelasting #opschudden #pandemie #corona #vogelgriep